ساده گفتم، خسته ام.

خسته از همیشه گفتن حرفهایی که صرفاْ عادت بود.

خسته از همیشه فقط، بودن، بی هیچ احساسی ، بی هیچ پیوندی.

خسته از دوستت دارم، بی هیچ صداقتی.

خسته از ادعاهای دروغین.

کاش آدمها قدری عاشق بودند.

کاش آدمها روزی بره می شدند، حتی در لباس گرگ.

کاش آدمها می فهمیدند دوستت دارم را،

از نگاه،

 از دل،

نه از کلام.

حیف که فریادهای دوستت دارم هیچ عایدم نکرد،

جز دیروزی تلخ.

و امروز،

خسته از همه دیروزها،

می روم،

تا شاید او، مرهمی شود برای همه زخم هایم،

تا خود خدا.

سکوت - صدای باد پیچیده بود بین دیوارهای حیاط - صدای تلخش روحتو آزار می ده- انگار آهنگ مرگ رو زمزمه می کرد - صدای تلخ باد

سکوت - صدای سوت قطار - چه غمگین - حس تلخ غربت رو برات فریاد می کنه - انگاری جا موندی - از قافله زندگی - صدای سوت قطار

سکوت - صدای ورق خوردن برگای کتاب - بوی یاس خشک جا مونده از یه خاطره - فال حافظ - شعرایی که هیچی ازشون سر در نمی یاری - می گردی تا شاید از یه کلمه یه شمع امید برا دلت روشن کنی - صدای ورق خوردن کتاب

سکوت - صدای همهمه بچه ها ـ بازم دعوا - مقصر کیه؟ - زندگی همین بازیا و دعواهاست - اما ـ بین آدمایی که فقط اسمشون بزرگ شده - صدای همهمه

سکوت - صدای تو - بازم من - من که راست می گفتم - من؟ - باشه! - من مقصر - عادت کردم - صدای تو

سکوت - من - تو - بازم من؟ -  نه بزار سکوت بمونه - بزار تا ابد یه رویا باشه - بزار این سکوت همه لحظه ها رو پر کنه - خسته ام

سکوت - صدای هق هق من - سکوت

تاگور می گه:

 

خداوند با تولد هر نوزادی، به بشر این مژده رو می ده

 

 

که هنوز، بهش امید داره،

 

 

یعنی خدا دقیقا توی همین روز هم امید داشته.

 

 

امید خدا بودن می تونه چقدر با شکوه باشه.

 

 

پس عاشق باش،

 

 

عاشق خودش،

 

 

اونیکه همیشه هست،

 

 

کنارت؟

 

 

نه،

 

 

توی قلبت؟

 

 

نه،

 

 

یه جایی بهتر از قلبت،

 

 

توی روحت.

 

 

پس خوب بمون، تا همیشه تو امیدش بمونی.

 

 

تولدت مبارک.